Życzenia Imieninowe

Jakie złożyć Ci życzenia, by warte były Twego Imienia? Ty najlepiej znasz marzenia, których wyglądasz spełnienia.
Fajne | nie fajne

W rocznicę ślubu życzę Wam, Aby płomień Waszej miłości nigdy nie słabnął.

Alfons - Osoba o tym imieniu słowna, wrażliwa na muzykę, z małym poczuciem własnej godności. Jest naturą subtelną, lubiącą spokój. Umysł analityczny, doskonały na kierowniczym stanowisku.

co to jest? gdy jest jej zbyt dużo, uciekamy gdy zbyt mało, idziemy jej szukać gdy ją spotkamy, rodzimy się gdy nas opuści, umieramy --------------------------------- miłość jak deszcz dopada bez ostrzeżenia nie zostawia suchej nitki, nie daje czasu na ucieczkę miłość jak wilgoć przenika wszystko niewidzialna dłonią czasem zostaje ślad na chwilę biała smuga na niebie miłość jak rosa każdego ranka rozchyla płatki wszystkich kwiatów by pieścić je bez słowa miłość jak mgła oślepia, zakrywa oczy chwytamy się za ręce potem patrzymy ze zdziwieniem miłość jak płatek śniegu delikatna, dzieło bogini Chaosu czysta sztuka w miriadach postaci zawsze piękna i zawsze jedyna może trwać wiecznie lub zniknąć już po chwili miłość jak górski strumyk szeleści, ukrywa swą potęgę a z czasem rozsadza i drąży najtwardsze skały obala cesarstwa i buduje nowe miłość jak świeży śnieg na zboczu góry zwodzi niewinną białością gdy płatki w swoim tańcu dosięgną ziemi by ruszyć lawiną w dół nie zważając na nic miłość jak chmura na letnim niebie pojawia się nagle znikąd rozpływa bez powodu w nieustannej gonitwie za nowym kształtem miłość jak cisza podwodnych głębin gdy nie potrzeba wielu słów i jak krzyk fal podczas sztormu następnej nocy miłość jak lód zimna gorąca jak gejzer jednocześnie ochłodzi czy zamrozi? ogrzeje czy zabije swym gorącem? miłość jak lodowiec piękna w blasku wschodzącego słońca skryta i niebezpieczna jak góra lodowa na powierzchni oceanu miłość jak wodospadu białą wstęgę można rozpoznać z daleka godzinami wsłuchując się w jej szum tak łatwo zapomnieć, będąc zbyt daleko stworzeni z miłości i dla miłości boimy się by nie dotknęła nas najmniejsza jej kropla chroniąc się pod parasolem codzienności dopiero jak jej zabraknie widać, jak była niezbędna do życia nie ma już rozlanych kropel na spragnionym piasku pustyni . . . zima 1998