Życzenia Imieninowe

Imieniny - dzień radosny, Pełen kwiatów, zapach wiosny, Wszysscy złożyć chcążyczenia Zdrowia, szczęścia, powodzenia. Niech Ci słońce zawsze świeci I niech czas radośnie leci! Niech odejdą smutki, złości I powróci czas radości! Te życzenia, choć z
Fajne | nie fajne

W tak uroczystym dniu, jakim jest przyjęcie przez Ciebie Sakramentu Chrztu Świętego i wstąpienie do wspólnoty Kościoła, życzę Ci, abyś zawsze miała ufność w Bogu, kierowała się wrżliwym sercem, a cele, które sobie wytyczysz, by zawsze były szlachetne.

Wacław - Wacław imię słowiańskie, oznacza człowieka, który walczy o sławę. I rzeczywiście, Wacław potrafi zadbać o siebie i swoich bliskich. Zawdzięcza to swoim analitycznemu umysłowi, dzięki któremu wszystko w lot pojmuje. Wacław uwielbia życie towarzyskie i dalekie podróże na odpowiednim poziomie.

same prą ku końcowi, by nie brał się nikt na świecie do bomby lub ołowiu. I zginą niezawodnie dzieła wielkie i znane nie od miecza - od spodni gorączkowo ściąganych. XIII """""" Przyszłość jawi się czarno z powodu ludzi, nie dlatego, że tak marną może wydawać się mnie. Dzieci jakby na kredyt widzą - cóż, taki czas - już nie to, co my wtedy, a na pewno nie nas. XIV W oczy patrzeć nie lubi żylasty zawadiaka. Ten uliczny cherubin przyssany do lizaka z procy do wróbla mierzy, co w gałęziach się kryje, nie myśli "trafię" - wierzy, bo w głowie ma "zabiję". XV Spryt jest istotną stroną sieroctwa rzeczy, prawie od piersi odstawionej. Podziw dla pryszczy sprawia, że staje się udziałem wzroku, gdy krąg zatoczy, spłaszczony świat widzialny, a w pionie krótkowzroczny. XVI Przestrzeń strzępów nie zbiera na zapas - to usterka. I w efekcie rad nierad ten, kto na sufit zerka, gdy kładzie się do łóżka - a nie pogrąża się w snach - nie leży na poduszkach, ale wspina się na. XVII Ta piosenka bez końca jest skutkiem pokrewieństwa, to serenada ojca, aria mniejszości, często sumie ciał grane partie, zwanej potocznie gminem, który zajmuje parter aż po samą kurtynę. XVIII Pogodny letni dzień. Dziecięce gry, bieganie. Drzewo i jego cień, który kładzie się na mnie. Szarpane wiatrem chmury i plusk od stawu głuchy. Pionowy promień, który wisi jak lep na muchy. XIX Dzieci sączą sok, czasem robią kleksy na trawie, mnożąc się niby niby piasek, który sprzyja zabawie. Ich wzrok w tamtą dal sięga, gdzie ręką zwiniętą w pięść lustra, które brał Stendhal ze sobą, nie da się wnieść. XX Rozwiną nasze zwyczaje, cechy, głosy (przyroda w tym przypadku znak daje, że w cuda jest uboga). Wysuną szczękę, pierś wypną, zniekształcą obraz cały swą złością, aby tylko cofać się nie musiały. XXI Dzieci dążą do przodu, do końca. Tak, jak tkanka dla przedłużenia rodu podda się, tak mieszanka ułamka z zerem i błoto z leukocytami, tak będzie poddawać się krew, po to, by uniknąć krzepnięcia. XXII To jest rola materii w czasie - jak widać z tego - by poddać, prawem serii, Wszystko władzy Niczego. Żeby zapełnić ogród błękitnego marzenia, własne cechy na powrót na nicość się zamienia. XXIII Tak na pustyni namiot usłyszy tamburyny; tak się w pośpiechu kawior wrzuca do ultramaryny; brudząc kartkę po słowie przecinek, kropkę dasz; tak bywa, gdy ktoś powie "tylko ty" patrząc w twarz. W każdej złej nocy w każdym dniu minionym Jesteś radością i jesteś cierpieniem I deszczem jesteś niebu uronionym I słonecznego ranka jesteś lśnieniem I w każdym płatku rozkoszą zrodzonym Zmysłowe usta twe stały sie drżeniem I pocałunkiem stały się natchnionym I twą miłością i twoim westchnieniem Z owych uniesień w rozkoszy altanie Szczęścia sie wody w sercu mym wezbarały Lecz łzy istotę radości wyssały I to nieszczęsne duszy zapłakanie... I pierś rozdarta serca twego biciem.. Wiesz...że bez ciebie... życie nie jest życiem